Suskun İstanbul
Uyanıyor...

S

Sabahları Beyoğlu yavaş yavaş canlanırdı. Dükkânların kepenkleri gürültüyle açılır, şehir güne başlardı. Sokaklar taze ekmek ve simit kokusuyla dolar, kırmızı tramvayın o tanıdık 'ding' sesi caddede yankılanırdı. On bir yaşındaki Can Akay, yurttaki demir parmaklıklı penceresinden her sabah aynı dikkatle dışarıyı izlerdi. Sanki şehirle arasında görünmez bir duvar varmış gibi hissederdi. Herkesin duyduğu sesleri o da duyuyordu ama sanki bu gürültünün altında, çok daha derin, çok daha eski bir hikâye anlatılıyordu ve Can o hikâyeyi duyamadığı için kendini hep dışarıda kalmış hissediyordu.

— Hadi çocuklar, kalkıyoruz!

Ses her gün aynı saatte, aynı köşeden, aynı tonda gelirdi. Sesin sahibi Müjgan Hanım'dı. Saçlarını aceleyle topuz yapar, elindeki anahtarlıkla koridoru bir baştan bir başa ölçerdi. Adımlarının ritmi bile yurdun sarsılmaz düzenine aitti: kapı, kapı, köşe; derin bir nefes... kapı, kapı, köşe. Sert görünürdü ama bu sertlik korkutmak için değildi. Yüzlerce çocuğun bu devasa şehirde savrulup gitmemesi için örülmüş sağlam bir duvardı.

Can yorganını düzeltti. Yastığın kılıfını, üzerinde tek bir kırışıklık kalmayacak şekilde avucuyla gerdi. Ranzanın soğuk demiri her tırmanışta hafifçe tıkırdardı. Üst katta yatardı; çünkü oradan hem yatakhanenin bütününü hem de pencereden gökyüzünün bir parçasını görebiliyordu. Yatağının altındaki tahta sandık, onun küçük dünyası, tek kalesiydi. İçinde kapağı onlarca kez açılıp kapanmaktan yumuşamış bir defter, kırık uçlu iki kurşun kalem ve geçen sonbahardan kalma, damarları belirgin, kırmızı bir çınar yaprağı vardı. Anneden ya da babadan kalma solgun bir fotoğraf yoktu. Çünkü hiç olmamıştı. Bu eksikliği kapatmaya çalışmazdı; bazı boşlukların üstünü örttükçe daha çok ses çıkardığını, daha çok yer kapladığını öğrenmişti.

Lavaboda yüzüne soğuk su çarptı. Sudaki klor kokusu genzini yaktı. Aynadaki yansımasına kısa bir bakış attı. Sıska bedeni, üzerindeki gri pijamanın içinde kaybolmuş gibiydi. Ela gözleri, her zamankinden daha dalgındı. Kendine fısıldadı:

— Bugün dikkat.

Bu, kendi kendine verdiği küçük bir söz, bir tür parolaydı. Dikkat, onun için bir ders konusu değildi; gün içinde etrafındaki tuhaflıklara kapılıp kaybolmamak, içindeki o garip, kontrolsüz enerji kıpırtısını bastırmak için sımsıkı tuttuğu görünmez bir ipti.

Kahvaltı salonunda uzun masalar yan yanaydı. Ekmek, peynir, zeytin, domates ve sıcak çay. Gürültü azdı, çoğu çocuk hâlâ uykuluydu. Can, en yakın arkadaşı Emre'nin yanına oturdu. Emre, yurdun gürültülü neşesi, Can'ın sessizliğinin tam zıttıydı. O, bu dünyaya demir atmış sağlam bir gemiyse, Can bazen bir sis bulutunun içinde kaybolan hayalet bir tekne gibi hissediyordu. Emre, onun çıpasıydı.

— Rüyanda simit falan mı gördün? Emre, ağzı dolu bir halde fısıldadı. — Dün gece sayıklıyordun, ‘susamlar ok çiziyor’ diye. Bir de ağzının kenarında hâlâ susam var.

Can, yanaklarının hafifçe kızardığını hissederek elinin tersiyle ağzını sildi ve konuyu değiştirdi. Önündeki beyaz porselen yoğurt kasesine uzandı. Müjgan Hanım’ın her sabah “Kemik gelişiminiz için bu kase bitecek, itiraz istemiyorum!” diye anons ettiği bu tatsız beyazlığı bir an önce bitirmek istiyordu. Kaşığı daldırdı, tatsız bir lokma aldı ve kaseyi masaya geri koymak için elini indirdi.

Ama kase masaya konmadı.

Burnunun tam ucunda, gözleriyle dudaklarının arasında bir yerde, havada asılı kalmıştı.

Can’ın nefesi kesildi. Gözlerini kırpıştırdı. Bir, iki, üç saniye… Kase, sanki görünmez bir el tarafından tutuluyormuş gibi duruyordu. Yemekhanenin uğultusu, yüzlerce çocuğun çatal bıçak sesi ve bitmeyen muhabbeti, zihninde aniden uzaklaşan bir radyo frekansı gibi boğuklaştı. Sadece kalbinin göğüs kafesine vuran ritmini ve kulaklarında başlayan ince bir çınlamayı duyuyordu. Elini yavaşça, bir yılanın süzülüşü gibi kaseden çekti. Kase hâlâ oradaydı. Mıknatısla çekilir gibi burnuna sabitlenmişti. O an, kaseyle arasında görünmez, gergin bir Ahenk bağı olduğunu hissetti. Bu bağ, onun paniğinden besleniyor, o korktukça daha da güçleniyordu.

Avuç içleri hafifçe ısınmaya başlamıştı. Sanki ateşi yükseliyor gibiydi.

Emre, önce şaşkınlıkla donakaldı, sonra kendini tutamayarak boğuk bir kahkaha attı.

— Can, n’apıyorsun oğlum? Yeni numaran mı bu? İp falan mı var?

Can’ın paniği, utancıyla birleşip yanaklarını pancara çevirdi. Kaseyi itmeye çalıştı ama sanki bir duvara dayanmış gibiydi, oynamıyordu. Çekmeye çalıştı, parmakları kaydı. Etraftaki birkaç çocuk durumu fark etmiş, fısıldaşarak gülüşmeye başlamıştı. Can, bütün yemekhanenin gözlerinin üzerine çevrildiğini, uğultunun bir anlığına kesilip yerini meraklı fısıltılara bıraktığını hissetti. Gözlerini sımsıkı kapattı ve içinden yalvardı: Lütfen git, lütfen düş, lütfen kimse görmesin… Tüm gücüyle kaseyi unutmaya, onunla arasındaki o tuhaf, görünmez bağı koparmaya, aslında çoktan masaya koyduğunu düşünmeye odaklandı.

KÜT.

Kase, masaya sertçe düşerek tiz bir ses çıkardı. İçindeki yoğurdun neredeyse yarısı Can’ın okul gömleğine ve kucağına sıçradı. Çıkan sesle birlikte yemekhanedeki bütün başlar o yöne döndü. Can, utançla sandalyesine gömülürken, Müjgan Hanım’ın delici bakışlarını üzerinde hissetti. Ama müdire bir şey demedi. Sadece başını hafifçe iki yana salladı, sanki “Bu çocuktan da ne çekeceğim?” der gibiydi ve topuklu ayakkabılarının sesi eşliğinde odasına doğru yürüdü.

Can, o gün başına gelen tuhaflığın sadece inatçı bir porselen kaseyle sınırlı kalmayacağını henüz bilmiyordu...